Search

RENE DE BRUIJN
SCHILDER

Sinds november 2019 ben ik op een reis gegaan in mijn artistieke werk, een reis die steeds sterker geleid wordt door intuïtie — een innerlijke rode draad die me terugbrengt naar wie ik ben, nog vóór wat anderen zien of wat ik van mezelf dacht te moeten maken.

Toen ik in november 2019 begon, wist ik nog niet precies waar deze weg me heen zou voeren.

Ik was gewend te plannen, te controleren, verwachtingen te managen — zowel van mezelf als van de buitenwereld.

Maar er kwam een moment waarop ik merkte dat die structuren me vaak tegenhielden: ik voelde blokkades, twijfels, alsof ik steeds maar de buitenste lagen bewerkte zonder de kern te raken.

Langzaam leerde ik luisteren. Naar het lichaam, naar dromen, naar de stroom van het moment.

Ik liet eerst experimenteren toe: zonder vooraf bedacht concept, zonder strakke controle. Ik begon simpel: kleurvlekken, lijnen die spontaan op papier of doek komen, geluiden, herinneringen, stilte als ingang.

Stapje voor stapje kwam er een bewust besef van wat intuïtie betekent — niet als iets esoterisch, maar als een vorm van waakzaam openstaan, van gevoel dat in beeld verandert, van weten dat soms niet verwoord hoeft te worden.

In dit landschap van intuïtie ontdekte ik:
  • dat fouten of zogenaamde “ongelukjes” geen problemen zijn, maar vaak sleutels tot onverwachte schoonheid;
  • dat elke laag (letterlijk: verf, materiaal, structuur, kleur) iets zegt, iets draagt van wie ik was in dat moment, en iets toevoegt aan wie ik ben geworden;
  • dat stilte, pauzes, momenten van niets-doen vaak de plek zijn waar iets nieuws begint, als ik de druk loslaat;
  • dat mijn werk niet alleen gaat over wat ik maak, maar wie ik ben in het maken — mijn emoties, mijn groei, mijn steeds veranderende blik.

In de jaren na 2019 heeft mijn werk zich ontwikkeld. De manier van werken veranderde: spontaner, vrijer, met meer vertrouwen in wat verschijnt.

Ik durf te starten zonder te weten, durf te zien wat groeit, durf los te laten als iets niet meer klopt. En ik leer steeds beter herkennen wanneer iets “klaar” is — dat moment waarop het werk niet verder geslepen hoeft te worden, omdat de echtheid daaraan afhangt.

Mijn intuïtieve kunst is daarom een landschap geworden: lagen van ervaring, kleur, tijd, emotie; plekken van rust en plekken van beweging; plekken van vragen én antwoorden. Het is mijn eigen weg – niet gebaand door wat men verwacht, maar ontstaan in de ruimte tussen het kennen en het niet-weten.
Welkom op deze reis. Hier zie je niet alleen werken, maar hoor je een stem; zie je niet alleen beelden, maar voel je een herinnering. Bedankt dat je er bent.

​

/ Digitale werken
/ Werken op papier/doek
/ Creatieve ontwerpen op maat

Anchoring tweeluik van 150 x 100 cm. 
Iedereen kijker naar een werk zoals dit probeert het te duiden en te interpreteren (anchoring)

Creatieve diepten

Een (r)evolutie?
Mijn werk start intuïtief en associatief — ik begin met wat in mij leeft, een kleur, een vorm, een impuls.

Zonder plan, zonder vastomlijnd doel. Ik laat de eerste aanrakingen, de eerste indrukken vrij, luister naar wat het moment vraagt, wat het doek of scherm nodig heeft.

Er zit genoeg in mijn hoofd; beelden, gevoelens, structuren, verlangens — en langzaam ontvouwen ze zich in werk.

Of het nu digitaal is, op papier of op doek, het gaat me om wat ontstaat als ik durf te beginnen zonder weten.

​Soms leidt het tot iets herkenbaars, soms blijft het abstract. Altijd open, altijd ontvankelijk voor toevalligheden, spontane bewegingen en onverwachte associaties. Dat proces zelf — het onderzoeken, het loslaten, het toelaten — is wat het werk zijn ziel geeft.
Zodra ik op deze manier begin te creëren, ontstaat er iets dat verder gaat dan de eerste penseel­streek of digitale lijn.

Het is alsof een stille impuls losgelaten wordt — een idee zonder naam dat zich langzaam ontvouwt, laag na laag, kleur na kleur, vorm op vorm.

Je voelt hoe de energie stroomt, hoe je handen besluiten nemen jij nog niet eens bewust maakte. Je gaat verder, steeds verder, want in dit scheppingsproces zit een momentum, een drang om te ontdekken wat nog sluimert aan mogelijkheden.

In dat doorgaan ligt evolutie: wat ooit experiment was, wordt fundament; en wat eerst vaag was, krijgt contour, karakter, nuance. Soms verrassingen, soms uitdagingen — stukjes die overboord moeten, keuzes die je herschikt. Maar juist daarin schuilt groei.

​Elke nieuwe stap is een uitnodiging: kijken wat staat, wat beweegt, wat klopt — en durven loslaten wat niet meer dient.

Bent u geïnteresseerd geraakt? Ga naar de contact pagina en laat een bericht achter.